Mostrando entradas con la etiqueta Prosa poética. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Prosa poética. Mostrar todas las entradas

domingo, 12 de julio de 2009

Tinc molta por, et vaig a trobar a faltar

Recordes aquelles nits en les quals espero que no poguessis dormir perquè la teva consciència et embargaba i no podies trobar la forma de tirar la teva mà sobre mi? Recordes quan un fil de tristesa et brollava en la mirada i un sospir acompanyava a cada petó que em donaves?
Sí, m'havies fallat...
Recordes aquelles nits quan jo t'esperava i no vas arribar?... altres tants compromisos als quals no em vas acompanyar?... Recordes quan em culpaves de tot, sense motius ni raons?... quan volies que tot anés a la teva manera?... quan necessitaves estar a soles?...
Sí, m'havies fallat.
Altres llavis que no eren els meus et besaven per instants... un altre cos que no era el meu se't va apropar de forma incessant, et vas cobrir del fulgor d'una altra mirada, espero que no brillés tant com la meva...

martes, 27 de enero de 2009

Libre como un pájaro


Batiendo tus alas bajo el sol, te diriges hacia el azul... ¿quién soy yo para cortarlas?

En tu alto vuelo gritas a las nubes, al sol y a todos los que desde ahí arriba ves tan pequeños.
Saltando de tejado en tejado, ahora como gato callejero, ¿quién iba a ser yo para bajarte y poner tus pies en el suelo?

Y cuando te vi sonreir fue cuando lo entendí: indomable, libre como un pájaro, y me pregunté cómo algo tan hermoso podría ser malo.

Simplemente: incontrolabe, de todos pero sin dueño.
¿Quién fui yo para convertir en rey al bohemio?
Tú nunca pensastes que dos podían ser uno y ahora compartimos el mismo sueño.
Yo buscaba lo que escondías dentro y cuando tú mirastes en mi interior vistes tu propio reflejo.

Exento somos y exento te amparo, comamos de la misma fruta, pero no del mismo gajo.
Y cuando te vi sonreir fue cuando lo entendí: indomable, libre como un pájaro.



FOTO: yo haciendo el ganso en una excursión

Querida Desconocida:


Siempre has crecido en mi corazón, siempre te he tenido en mi mente, pero tú te has ido.
Te has ido y ya no vas a volver.
Creí que te conocía, creí que eras real. Ahora sé que es verdad eso que dicen de que la gente cambia y duele tanto... Siento que no te conozco.
No eras perfecta, pero eras algo mio.
Tus posturas no eran siempre las adecuadas, te equivocabas sin parar, pero eras tú y yo te quería tal y como eras.
Ya no me gustas, pero aun te quiero.
Eras risas y lágrimas, noche y día.
Eras pesimismo, pero a la vez saltabas en la palma de la mano.
Eras tan pequeña y podías llegar a ser tan grande.
Y ahora... ahora eres él.
Eres lo que no querías ser.
Eres lo que yo no quiero que seas.
Eres lo que nadie quería que fueses.
Busco sin parar algo que quede de la persona que solías ser en lo que te has convertido, pero por más que busco no encuentro nada.
Te has apartado de mi lado, no te tengo, en tu vida hay cosas más importantes, ya no soy lo primero como antes, como cuando eramos tú y yo.
Si yo era niña y tú me cuidabas, ahora es al revés.


Y es que siento que vives tu vida como vela expuesta al viento, tan débil...